0
0
“Misschien is de grootste tegenstander van een vrouwelijke hoofdtrainer niet het team, maar onze eigen manier van denken.”
Het veldvoetbal is er de laatste jaren druk mee. Telkens wanneer ergens een vrouw wordt genoemd als mogelijke hoofdtrainer van een mannenteam, laait dezelfde discussie weer op. Kan dat wel? Accepteren spelers dat? Is een vrouw wel in staat om een mannengroep op het hoogste niveau aan te sturen?
Opvallend genoeg zijn het vaak mensen buiten de kleedkamer die als eerste hun oordeel klaar hebben. En dus dringt de vraag zich op:
Hoe is dat eigenlijk binnen het futsal?
Want ook in het Nederlandse futsal hebben we nog nooit een vrouwelijke hoofdtrainer gezien bij een herenploeg op Eredivisie- of Eerste Divisie-niveau (niet bij mijn weten in ieder geval). Is dat omdat er geen geschikte vrouwen zijn? Of omdat niemand het simpelweg aandurft?
Laten we eerlijk zijn: futsal is een zeer tactische teamsport. Wissels volgen elkaar razendsnel op, situaties veranderen binnen enkele seconden en een hoofdtrainer moet voortdurend schakelen. Het draait om inzicht, communicatie, leiderschap, voorbereiding en vertrouwen.
Nergens in dat rijtje staat het woord ‘man’. Toch lijkt dat voor veel mensen nog altijd een ongeschreven functie-eis. Waarom eigenlijk?
Respect moet je verdienen, niet opeisen
Een veelgehoord argument is dat een vrouw geen respect zou krijgen van een mannenselectie. Maar laten we die gedachte eens omdraaien. Sinds wanneer krijgt iedere mannelijke hoofdtrainer automatisch respect?
Spelers zijn tegenwoordig kritisch. Ze prikken binnen een week door een hoofdtrainer heen die geen duidelijke visie heeft, slecht communiceert of geen lijn uitzet. Dat geldt net zo goed voor mannen als voor vrouwen.
Respect koop je niet met een stropdas of een diepe/donkere stem. Respect verdien je! Met kennis. Met duidelijkheid. Met eerlijkheid. Met prestaties.
Misschien zijn spelers al veel verder
De huidige generatie futsalspelers groeit op in een totaal andere samenleving dan twintig jaar geleden. Jongens en meisjes sporten steeds vaker samen, volgen dezelfde opleidingen en werken later met vrouwelijke leidinggevenden, politieagenten, militairen, artsen en ondernemers.
Waarom zou een vrouwelijke hoofdtrainer dan ineens een probleem zijn? Sterker nog: misschien hebben spelers er helemaal geen moeite mee. Misschien zijn het juist bestuurskamers, supporters en toetsenbordcoaches op sociale media die het grootste probleem vormen.
Futsal noemt zichzelf modern
Het Nederlandse futsal presenteert zich graag als vernieuwend. We willen groeien. Professionaliseren. Meer media-aandacht. Meer sponsors. Meer jeugd. Meer kwaliteit.
Maar professionaliteit betekent ook dat je verder kijkt dan oude patronen. Dat je de beste hoofdtrainer zoekt. Niet de beste man!
Durven besturen
Misschien ligt daar wel de grootste uitdaging. Een bestuur moet durven kiezen. Niet omdat iemand vrouw is. Maar juist omdat iemand simpelweg de beste kandidaat blijkt te zijn. Dat vraagt lef.
Want de eerste vrouwelijke hoofdtrainer zal onder een vergrootglas liggen. Iedere wissel, iedere nederlaag en iedere beslissing zal waarschijnlijk kritischer worden beoordeeld dan bij haar mannelijke collega’s. Dat is oneerlijk. Maar helaas wel de realiteit.
Juist daarom verdient degene die als eerste die stap zet, alle ruimte om beoordeeld te worden op hetgeen werkelijk telt: haar werk!
Tolerantie is mooi… totdat het (te) dichtbij komt
In de sport praten we graag over respect. Over inclusiviteit. Over gelijke kansen. Over tolerantie. Dat klinkt prachtig tijdens congressen, bijeenkomsten en beleidsplannen. Maar de echte test komt pas wanneer een club daadwerkelijk een vrouwelijke hoofdtrainer aanstelt.
Blijven we dan net zo tolerant? Of verandert acceptatie ineens in twijfel? Wie écht gelooft in gelijke kansen, moet ook bereid zijn om zijn eigen vooroordelen los te laten.
De bal ligt bij het futsal
Misschien gebeurt het morgen. Misschien over vijf jaar. Misschien duurt het nog langer. Maar één ding staat voor mij vast. De eerste vrouwelijke hoofdtrainer van een herenploeg in de Eredivisie of Eerste Divisie Futsal komt er ooit.
En als zij haar team laat winnen, spelers beter maakt en een club vooruithelpt, zal niemand zich na verloop van tijd nog afvragen waarom er een vrouw langs de lijn staat.
Dan vragen we ons waarschijnlijk af waarom we er ooit zo moeilijk over deden. Want uiteindelijk beslist niet het geslacht. Niet de vooroordelen. Niet de discussies op “social media”. De enige scheidsrechter die écht telt, is het scorebord. En dat maakt geen onderscheid tussen mannen en vrouwen.
Hoe kijk jij hier tegenaan?
Zou jij het toejuichen als een club in de Eredivisie Futsal of Eerste Divisie Futsal kiest voor een vrouwelijke hoofdtrainer? Of vind je dat een mannenteam altijd door een man gecoacht moet worden?
Laat je mening (maar) horen op onze socials!
